- 01داستان از جایی شروع شد که راک دیگر کافی نبود
- 02هوی متال دقیقاً چیست؟
- 03گیتار، قلب صدای متال
- 04دهه ۱۹۸۰، زمانی که متال بزرگ شد
- 05Metallica و ورود متال به عصر Thrash
- 06Thrash Metal، سرعتی که قوانین را تغییر داد
- 07از Thrash تا Extreme Metal
- 08Death Metal، وقتی موسیقی مرزهای جدیدی پیدا کرد
- 09Black Metal، یک دنیای مستقل
- 10Doom Metal، قدرت در کندی
- 11Progressive Metal، وقتی متال پیچیدهتر میشود
- 12Power Metal، متال و شکوه ملودی
- 13Symphonic Metal، وقتی متال با ارکستر ملاقات میکند
- 14Folk Metal، وقتی تاریخ وارد موسیقی میشود
- 15Nu Metal، نسلی که تعریف متال را تغییر داد
- 16Metalcore، برخورد متال و هاردکور
- 17چرا متال اینقدر سبک دارد؟
- 18خواننده در متال چه نقشی دارد؟
- 19متال فقط صدای خشن نیست
- 20چرا مردم به متال گوش میدهند؟
- 21آلبوم در دنیای متال
- 22جلد آلبوم، بخشی از هویت موسیقی
- 23متال و داستانگویی
- 24متال و تکنولوژی
- 25متال امروز دیگر یک صدای مشخص نیست
- 26از Black Sabbath تا Metallica، از Iron Maiden تا Opeth
- 27پس هوی متال چیست؟
هوی متال فقط یک سبک موسیقی نیست. اگر بخواهیم آن را با یک تعریف کوتاه توضیح دهیم، بخش بزرگی از چیزی را که واقعاً هست از دست میدهیم. متال در طول بیش از نیم قرن از چند صدای سنگین و متفاوت در استودیوهای بریتانیا به دنیایی عظیم از سبکها، گروهها، آلبومها و فرهنگ موسیقایی تبدیل شده است.
در این دنیا، صدای گیتار میتواند از یک ریف ساده و سنگین به یک قطعه پیچیده و چندلایه تبدیل شود. درام میتواند با سرعت بسیار بالا حرکت کند و خواننده میتواند از یک صدای آرام و ملودیک تا وکالهای بسیار خشن و قدرتمند تغییر کند.
اما برای فهمیدن اینکه هوی متال چیست بهتر است به جای شروع با یک تعریف خشک، به جایی برگردیم که همه چیز از آنجا آغاز شد.
داستان از جایی شروع شد که راک دیگر کافی نبود
اواخر دهه ۱۹۶۰ بود.
موسیقی راک در حال تغییر بود. گروههایی مانند The Beatles، The Rolling Stones، Cream و Jimi Hendrix مرزهای موسیقی عامهپسند را جابهجا کرده بودند. گیتار دیگر فقط یک ساز همراه نبود و میتوانست مرکز یک قطعه موسیقی باشد.
در همین دوران، گروههایی شروع کردند به ساختن صدایی سنگینتر، تاریکتر و قدرتمندتر.
در بیرمنگام انگلستان، چهار نفر به نامهای Tony Iommi، Ozzy Osbourne، Geezer Butler و Bill Ward گروهی را تشکیل دادند که بعدها نامش برای همیشه با تولد هوی متال گره خورد.
Black Sabbath
اولین آلبوم Black Sabbath در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
صدای این آلبوم با بسیاری از چیزهایی که تا آن زمان شنیده شده بود تفاوت داشت. ریفهای سنگین Tony Iommi، صدای منحصربهفرد Ozzy Osbourne، بیس قدرتمند Geezer Butler و درام Bill Ward ترکیبی ایجاد کردند که بعدها به یکی از پایههای اصلی موسیقی متال تبدیل شد.
چند ماه بعد، آلبوم Paranoid منتشر شد.
قطعاتی مانند War Pigs، Paranoid، Iron Man و Hand of Doom نشان دادند که این صدای تازه قرار نیست یک اتفاق کوتاهمدت باشد.
هوی متال داشت متولد میشد.
اما Black Sabbath تنها بخشی از داستان بود.
همزمان گروههایی مانند Deep Purple و Led Zeppelin نیز در حال توسعه صدای سنگین راک بودند. Deep Purple با نوازندگی قدرتمند Ritchie Blackmore و صدای Ian Gillan و Led Zeppelin با ترکیب گیتار Jimmy Page، صدای Robert Plant و درام John Bonham، مسیرهایی را ایجاد کردند که بعدها موسیقی متال از آنها تأثیر زیادی گرفت.
در واقع، هوی متال از یک نقطه واحد به وجود نیامد.
این سبک حاصل برخورد چند جریان مختلف بود. بلوز، راک، هارد راک، موسیقی کلاسیک، گیتار الکتریک و علاقه به ساختن صدایی بزرگتر و سنگینتر همه در شکلگیری آن نقش داشتند.
و این تنها آغاز داستان بود.

هوی متال دقیقاً چیست؟
هوی متال یک ژانر موسیقی راک است که معمولاً با گیتارهای الکتریک سنگین، ریفهای قدرتمند، درام برجسته، بیس پررنگ و استفاده گسترده از تکنیکهای گیتارنوازی شناخته میشود.
اما این تعریف هنوز کافی نیست.
هوی متال بیشتر از مجموعهای از سازها و تکنیکهاست.
در قلب متال یک ایده وجود دارد. قدرت صدا میتواند خودش تبدیل به زبان شود.
یک ریف متال همیشه لازم نیست سریع باشد. گاهی حتی یک ریف بسیار ساده، اگر درست ساخته شده باشد، میتواند وزن و شخصیت زیادی داشته باشد.
Black Sabbath این موضوع را در آغاز دهه ۷۰ نشان داد. سالها بعد Metallica، Slayer، Megadeth و Anthrax همین مفهوم را با سرعت و پیچیدگی بیشتر توسعه دادند. سپس گروههایی مانند Iron Maiden و Judas Priest جنبه ملودیکتر و تکنیکیتری از متال را پررنگ کردند.
بعدتر Dream Theater پیچیدگی موسیقایی را به سطح دیگری برد.
Nightwish و Epica عناصر سمفونیک را وارد کردند.
Death صدای اکستریم را به مسیر دیگری برد.
Opeth مرز میان متال، پراگرسیو و موسیقی آکوستیک را کمرنگ کرد.
این دقیقاً همان چیزی است که تعریف هوی متال را دشوار میکند.
متال یک جهان موسیقایی است، نه یک صدای واحد.
گیتار، قلب صدای متال
اگر قرار باشد یک ساز را به عنوان نماد هوی متال انتخاب کنیم، احتمالاً گیتار الکتریک اولین انتخاب خواهد بود.
در متال، گیتار میتواند همزمان چند نقش داشته باشد.
میتواند ریف اصلی را بسازد.
میتواند ملودی اجرا کند.
میتواند یک سولو طولانی ارائه دهد.
میتواند ریتمی سنگین ایجاد کند.
در بسیاری از سبکهای متال نیز دو گیتار میتوانند همزمان خطوط موسیقایی متفاوتی اجرا کنند.
Tony Iommi یکی از نخستین کسانی بود که اهمیت ریف سنگین را به مرکز موسیقی آورد.
بعدها Judas Priest با دو گیتاریست خود، Glenn Tipton و K.K. Downing، یکی از الگوهای مهم گیتارنوازی متال را شکل داد.
در دهه ۸۰، Eddie Van Halen نشان داد که گیتار الکتریک میتواند تقریباً مانند یک ساز مستقل و نمایشی عمل کند.
در متال تکنیکهایی مانند Palm Muting، Alternate Picking، Tremolo Picking، Sweep Picking و Tapping کاربرد گستردهای پیدا کردند.
اما تکنیک همیشه هدف نهایی نیست.
یک گیتاریست بزرگ متال فقط کسی نیست که سریع مینوازد.
گاهی یک ریف سه ثانیهای میتواند بیشتر از یک سولو ده دقیقهای در ذهن شنونده بماند.
James Hetfield نمونه بسیار خوبی از این موضوع است.
نواختن ریتم گیتار او در Metallica نشان داد که یک ریتم گیتار قدرتمند، دقیق و حسابشده میتواند به اندازه یک سولو پیچیده اهمیت داشته باشد.
دهه ۱۹۸۰، زمانی که متال بزرگ شد
اگر دهه ۷۰ را دوره تولد هوی متال بدانیم، دهه ۸۰ دوره انفجار آن بود.
در بریتانیا جنبشی شکل گرفت که بعدها با نام New Wave of British Heavy Metal شناخته شد.
گروههایی مانند Iron Maiden، Judas Priest، Motörhead، Saxon و Diamond Head در این دوره نقش مهمی در شکلگیری نسل جدید متال داشتند.
Iron Maiden با Steve Harris در مرکز گروه، ترکیبی از ریفهای سریع، ملودیهای گیتاری، خطوط بیس بسیار فعال و داستانپردازی در ترانهها ارائه کرد.
آلبومهایی مانند The Number of the Beast، Piece of Mind و Powerslave به بخش مهمی از تاریخ متال تبدیل شدند.
در طرف دیگر، Judas Priest صدای متال را صیقل داد.
دو گیتار، ریفهای دقیق، صدای قدرتمند Rob Halford و ظاهر خاص گروه، تصویری جدید از این موسیقی ساختند.
در همین سالها متال در آمریکا نیز وارد مرحله تازهای شد.
اینجا بود که یکی از مهمترین گروههای تاریخ این ژانر وارد داستان شد.
Metallica
Metallica و ورود متال به عصر Thrash
در اوایل دهه ۸۰، چهار جوان در کالیفرنیا شروع کردند به ترکیب سرعت، انرژی، تکنیک و ساختارهای پیچیدهتر.
Metallica شکل گرفت.
اولین آلبوم گروه، Kill ‘Em All، در سال ۱۹۸۳ منتشر شد.
این آلبوم صدای جدیدی داشت.
سریع بود.
سنگین بود.
اما مهمتر از همه، انرژی زیادی داشت.
بعد از آن Ride the Lightning منتشر شد و نشان داد Metallica قصد ندارد فقط یک گروه سریع باشد.
قطعاتی مانند Fade to Black ثابت کردند که موسیقی متال میتواند در کنار قدرت و سرعت، احساس و ملودی عمیقی نیز داشته باشد.
سپس Master of Puppets آمد.
شنوندگان با آلبومی روبهرو شدند که هم سنگین بود، هم پیچیده، هم ملودیک و هم داستانگو.
Metallica تنها صدای متال را بلندتر نکرد.
آنها دامنه امکانات این موسیقی را گستردهتر کردند.
Thrash Metal، سرعتی که قوانین را تغییر داد
در دهه ۸۰ چهار گروه بیش از همه با شکلگیری Thrash Metal شناخته شدند.
Metallica، Slayer، Megadeth و Anthrax
هرکدام شخصیت متفاوتی داشتند.
Metallica به سمت ساختارهای حماسی و ملودیک حرکت کرد.
Slayer سرعت و شدت را به سطح بالاتری برد.
Megadeth با محوریت Dave Mustaine روی تکنیک، ریفهای پیچیده و ساختارهای دقیق موسیقایی تمرکز کرد.
Anthrax نیز انرژی و رویکرد متفاوت خود را وارد این جریان کرد.
Thrash نشان داد که متال میتواند بسیار سریع باشد بدون اینکه ساختار موسیقایی خود را از دست بدهد.
در اینجا درام نیز اهمیت بیشتری پیدا کرد.
Kickهای سریع، Double Bass، تغییرات ناگهانی ریتم و هماهنگی شدید میان درام و گیتار به عناصر مهم این سبک تبدیل شدند.
از Thrash تا Extreme Metal
وقتی موسیقی میتواند سریعتر شود، سؤال طبیعی این است که بعد از آن چه اتفاقی میافتد؟
پاسخ بخشی از این سؤال در دهههای ۸۰ و ۹۰ با تولد و گسترش Extreme Metal شکل گرفت.
از دل این جریان سبکهایی مانند Death Metal، Black Metal، Doom Metal و Grindcore رشد کردند.
هرکدام مسیر خاص خودشان را داشتند.
Death Metal، وقتی موسیقی مرزهای جدیدی پیدا کرد
در فلوریدا و دیگر نقاط آمریکا، گروههایی مانند Death، Morbid Angel و Obituary صدایی ساختند که از Thrash نیز سنگینتر بود.
Chuck Schuldiner، بنیانگذار Death، یکی از شخصیتهای مهم تاریخ این سبک است.
Death فقط به دنبال سنگینتر کردن موسیقی نبود.
در طول فعالیت گروه، موسیقی آنها پیچیدهتر و تکنیکیتر شد.
آلبومهایی مانند Human، Individual Thought Patterns و Symbolic نشان میدهند که Death Metal میتواند هم بسیار سنگین باشد و هم از نظر موسیقایی دقیق و پیشرفته.
Chuck Schuldiner نشان داد که حتی در اکستریمترین شکلهای متال نیز میتوان به ملودی، ساختار، تکنیک و ایدههای موسیقایی توجه کرد.
Black Metal، یک دنیای مستقل
در اسکاندیناوی، بهخصوص نروژ، مسیر دیگری در حال شکلگیری بود.
گروههایی مانند Mayhem، Darkthrone، Burzum، Emperor و Immortal صدایی خامتر، سردتر و متفاوتتر ایجاد کردند.
Black Metal بیشتر از اینکه فقط مجموعهای از تکنیکهای موسیقایی باشد، یک فضای صوتی خاص ایجاد میکرد.
گیتارهای Tremolo، درامهای سریع، تولید صدای خام و استفاده از فضاهای سرد و گسترده باعث شدند این سبک شخصیت کاملاً متفاوتی پیدا کند.
در ادامه، گروههایی مانند Emperor نشان دادند که Black Metal میتواند بسیار پیچیده و ارکسترال نیز باشد.
بعدها Symphonic Black Metal شکل گرفت و گروههایی مانند Dimmu Borgir عناصر ارکسترال را وارد این جهان کردند.
Doom Metal، قدرت در کندی
متال همیشه درباره سرعت نبوده است.
یکی از بهترین نمونههای این موضوع Doom Metal است.
Doom به جای اینکه موسیقی را سریعتر کند، آن را سنگینتر، کندتر و عمیقتر کرد.
ریشههای این سبک را میتوان در خود Black Sabbath دید.
بعدها گروههایی مانند Candlemass، Saint Vitus و Cathedral این مسیر را توسعه دادند.
در Doom، یک نت گیتار میتواند فضای زیادی ایجاد کند.
یک ریف ممکن است چندین بار تکرار شود و هر بار وزن بیشتری پیدا کند.
این سبک نشان میدهد که قدرت موسیقی همیشه از سرعت نمیآید.
گاهی قدرت در مکث است.
Progressive Metal، وقتی متال پیچیدهتر میشود
اگر هوی متال از ابتدا در حال شکستن مرزها بود، Progressive Metal یکی از طبیعیترین ادامههای آن محسوب میشود.
در این سبک، ساختار قطعه میتواند بسیار پیچیده باشد.
میزانهای متفاوت، قطعات طولانی، تغییر تمپو، سازبندی گسترده و تکنیک بالای نوازندگان از عناصر رایج آن هستند.
در اینجا نام Dream Theater اهمیت زیادی پیدا میکند.
آلبوم Images and Words یکی از آثار مهم Progressive Metal محسوب میشود.
نوازندگانی مانند John Petrucci نشان دادند که گیتار متال میتواند از نظر تکنیکی به سطح بسیار بالایی برسد، در حالی که موسیقی همچنان ساختار و ملودی خود را حفظ کند.
در کنار Dream Theater، گروههایی مانند Opeth، Tool، Queensrÿche و Symphony X هرکدام مسیر متفاوتی از Progressive Metal را توسعه دادند.
Opeth حتی مرز میان متال، موسیقی آکوستیک و ساختارهای طولانی را بسیار کمرنگ کرد.
Power Metal، متال و شکوه ملودی
در سمت دیگری از دنیای متال، گروههایی قرار داشتند که روی ملودی، سرعت و فضای حماسی تمرکز کردند.
Power Metal شکل گرفت.
گروههایی مانند Helloween، Blind Guardian، Stratovarius و Gamma Ray از چهرههای مهم این جریان شدند.
در Power Metal گیتار سریع است، اما ملودی اهمیت بسیار زیادی دارد.
خوانندگی معمولاً ملودیکتر است و استفاده از کیبورد و هارمونی نیز بیشتر دیده میشود.
Blind Guardian نمونه جالبی از این رویکرد است.
گروه توانست فضای حماسی و داستانی را با موسیقی متال ترکیب کند و قطعاتی بسازد که بیشتر شبیه یک سفر داستانی هستند تا یک آهنگ معمولی.
Symphonic Metal، وقتی متال با ارکستر ملاقات میکند
متال به مرور با موسیقی کلاسیک نیز ارتباط عمیقتری پیدا کرد.
گروههایی مانند Nightwish، Epica و Within Temptation عناصر ارکسترال، گروه کر و سازهای کلاسیک را وارد ساختار متال کردند.
در اینجا گیتار دیگر تنها ساز غالب نیست.
ارکستر میتواند فضای یک قطعه را بسازد.
گروه کر میتواند آن را عظیمتر کند.
درام و گیتار نیز انرژی اصلی متال را حفظ میکنند.
Nightwish با آهنگسازی Tuomas Holopainen یکی از شناختهشدهترین نمونههای این رویکرد است.
Folk Metal، وقتی تاریخ وارد موسیقی میشود
متال در کشورهای مختلف با فرهنگهای محلی نیز ترکیب شد.
در نتیجه سبکهایی مانند Folk Metal شکل گرفتند.
گروههایی مانند Eluveitie، Finntroll و Ensiferum از عناصر موسیقی فولکلور در کنار گیتارهای متال استفاده کردند.
سازهای سنتی، ملودیهای محلی و داستانهای تاریخی یا اسطورهای در کنار ریفهای سنگین قرار گرفتند.
به این ترتیب متال دیگر فقط صدای یک منطقه نبود.
میتوانست زبان موسیقایی فرهنگهای مختلف باشد.
Nu Metal، نسلی که تعریف متال را تغییر داد
اواخر دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ نسل جدیدی از گروهها وارد صحنه شدند.
Korn، Linkin Park، System of a Down، Slipknot و Limp Bizkit از شناختهشدهترین نامهای این دوره بودند.
Nu Metal عناصر مختلفی را با موسیقی سنگین ترکیب کرد.
راک، هیپهاپ، الکترونیک، DJ، ریتمهای Groove و تکنیکهای جدید تولید موسیقی در این جریان کنار هم قرار گرفتند.
Linkin Park نمونه بسیار مهمی است.
آلبوم Hybrid Theory نشان داد که یک گروه میتواند گیتارهای سنگین را با الکترونیک، رپ، ملودی و ساختارهای مدرن ترکیب کند و همچنان انرژی موسیقی سنگین را حفظ کند.
این دوره باعث شد تعداد زیادی از شنوندگان جوان برای نخستین بار با موسیقی سنگین آشنا شوند.
Metalcore، برخورد متال و هاردکور
در دهه ۲۰۰۰، Metalcore نیز به یکی از جریانهای مهم موسیقی سنگین تبدیل شد.
گروههایی مانند Killswitch Engage، Trivium، Architects و August Burns Red هرکدام در توسعه این سبک نقش داشتند.
Metalcore معمولاً ترکیبی از ریفهای متال، Breakdowns، خوانندگی ملودیک و وکالهای خشن است.
در بسیاری از گروههای این نسل، ساختار موسیقی بسیار دقیق و تولید استودیویی بسیار گستردهتر شده است.
چرا متال اینقدر سبک دارد؟
شاید در نگاه اول عجیب باشد که چرا موسیقیای که با نام Metal شناخته میشود این تعداد شاخه دارد.
اما اگر تاریخ آن را دنبال کنیم، پاسخ ساده است.
متال همیشه در حال ترکیب شدن بوده است.
وقتی متال با راک ترکیب شد، شکلهای اولیه آن ایجاد شدند.
وقتی سرعت اهمیت بیشتری پیدا کرد، Thrash شکل گرفت.
وقتی سرعت و سنگینی بیشتر شدند، Death و Black Metal رشد کردند.
وقتی موسیقی به سمت ساختارهای پیچیده رفت، Progressive Metal توسعه پیدا کرد.
وقتی ملودی و فضای حماسی برجسته شد، Power Metal رشد کرد.
وقتی موسیقی کلاسیک وارد شد، Symphonic Metal شکل گرفت.
وقتی عناصر فرهنگی محلی اضافه شدند، Folk Metal به وجود آمد.
و وقتی نسل جدید با هیپهاپ و الکترونیک ترکیبش کرد، Nu Metal شکل گرفت.
این یعنی متال یک موسیقی ثابت نیست.
متال یک زبان است که نوازندگان مختلف با آن جملههای متفاوتی میسازند.
خواننده در متال چه نقشی دارد؟
یکی از ویژگیهای جالب متال تنوع بسیار زیاد در سبک خوانندگی است.
از صدای تمیز و قدرتمند Bruce Dickinson در Iron Maiden گرفته تا صدای متفاوت Rob Halford در Judas Priest.
از صدای James Hetfield در Metallica تا وکالهای اکستریم در Death و Black Metal.
از صدای ملودیک Tarja Turunen و Floor Jansen تا ترکیب خوانندگی Clean و Harsh در بسیاری از گروههای مدرن.
بنابراین تصور اینکه خواننده متال باید فقط فریاد بزند، تصویر ناقصی از این ژانر است.
در واقع، متال یکی از متنوعترین میدانهای خوانندگی در موسیقی راک است.
متال فقط صدای خشن نیست
یکی از مهمترین چیزهایی که هنگام شناخت متال باید فهمید این است که سنگینی موسیقی الزاماً به معنای خشن بودن تمام اجزای آن نیست.
یک آلبوم متال میتواند قطعات بسیار آرام داشته باشد.
Metallica با Fade to Black این موضوع را سالها پیش نشان داد.
Opeth بارها قطعات آکوستیک و آرام را در کنار بخشهای سنگین قرار داد.
Nightwish از ارکستر و ملودیهای گسترده استفاده کرد.
Dream Theater قطعات طولانی و احساسی ساخت.
حتی در بسیاری از آثار Death Metal، پشت صدای سنگین و پرحجم، ساختارهای بسیار دقیق موسیقایی قرار دارد.
متال میتواند آرام باشد.
میتواند حماسی باشد.
میتواند تکنیکی باشد.
میتواند ملودیک باشد.
میتواند تجربی باشد.
میتواند ساده و مستقیم باشد.
و البته میتواند سنگین باشد.
همین گستردگی است که باعث شده این موسیقی برای دههها زنده بماند.
چرا مردم به متال گوش میدهند؟
پاسخ این سؤال برای هر شنونده متفاوت است.
برای یک نفر متال به خاطر گیتار جذاب است.
برای دیگری درام.
برای شخص دیگری شعر.
برخی به تکنیک نوازندگان علاقه دارند.
برخی به فضای موسیقی.
برخی به داستانهایی که در آلبومها روایت میشوند.
و برخی فقط از انرژی موسیقی لذت میبرند.
متال میتواند برای شنونده یک تجربه فیزیکی باشد.
صدای درام و گیتار، مخصوصاً در سیستم صوتی مناسب، انرژی زیادی ایجاد میکند.
اما در کنار آن یک تجربه ذهنی نیز وجود دارد.
گروههایی مانند Tool یا Dream Theater شنونده را مجبور میکنند ساختار موسیقی را دنبال کند.
گروههایی مانند Iron Maiden داستان میسازند.
Blind Guardian جهانهای تخیلی را وارد موسیقی میکند.
Metallica از تجربههای انسانی، جنگ، ترس، مرگ، آزادی و تضادهای درونی حرف میزند.
بنابراین متال میتواند هم بدن را درگیر کند و هم ذهن را.
آلبوم در دنیای متال
یکی از دلایلی که تاریخ متال را جذاب میکند، اهمیت آلبوم است.
در بسیاری از ژانرهای موسیقی، آهنگهای منفرد اهمیت زیادی دارند.
اما در متال، آلبومها اغلب به عنوان یک اثر کامل شنیده میشوند.
برای مثال:
Master of Puppets فقط مجموعهای از چند آهنگ نیست.
Powerslave فقط چند قطعه Iron Maiden نیست.
Rust in Peace فقط مجموعهای از ریفهای Megadeth نیست.
Symbolic فقط چند قطعه Death نیست.
این آلبومها هویت دارند.
ترتیب قطعات، صدای تولید، طراحی جلد، فضای اشعار و حتی مدت زمان آهنگها بخشی از تجربه کلی هستند.
به همین دلیل شناخت تاریخ متال بدون شناخت آلبومهای مهم آن تقریباً غیرممکن است.
جلد آلبوم، بخشی از هویت موسیقی
در دنیای متال، جلد آلبوم نیز به بخشی از زبان هنری موسیقی تبدیل شده است.
از Eddie در آثار Iron Maiden گرفته تا طراحیهای Metallica، Megadeth، Slayer و گروههای Progressive و Extreme Metal.
جلد یک آلبوم میتواند پیش از شنیدن حتی یک نت، فضای موسیقی را به مخاطب منتقل کند.
گاهی یک تصویر، یک شخصیت خیالی یا یک طراحی انتزاعی تبدیل به بخشی از هویت یک گروه میشود.
Eddie نمونه کامل این اتفاق است.
او فقط یک تصویر روی جلد نیست.
به یکی از شناختهشدهترین نمادهای تصویری تاریخ موسیقی متال تبدیل شده است.
متال و داستانگویی
یکی از جذابترین ویژگیهای متال علاقه شدید آن به داستانگویی است.
گروههای زیادی از تاریخ، اسطوره، ادبیات، فلسفه، جنگ، علم و تخیل برای ساختن ترانه استفاده کردهاند.
Iron Maiden بارها به تاریخ و ادبیات پرداخته است.
Metallica داستانها و مفاهیم مختلف انسانی را وارد ترانههای خود کرده است.
Blind Guardian به ادبیات فانتزی و آثار J.R.R. Tolkien علاقه فراوان داشته است.
Dream Theater داستانهای پیچیده و مفهومی ساخته است.
Opeth از طبیعت، تنهایی، روابط انسانی و فضای ادبی استفاده کرده است.
این موضوع باعث شده متال برای بسیاری از شنوندگان تنها موسیقی پسزمینه نباشد.
گاهی شنیدن یک آلبوم شبیه خواندن یک کتاب است.
متال و تکنولوژی
هوی متال همیشه با تکنولوژی موسیقی رابطه نزدیکی داشته است.
از آمپلیفایرهای قدرتمند و افکتهای گیتار گرفته تا ضبط چندلایه، پردازش دیجیتال، Triggerهای درام و تولید مدرن.
هر نسل تکنولوژی جدیدی را وارد موسیقی کرده است.
اما در نهایت هدف همان است.
ساختن صدایی بهتر برای انتقال یک ایده موسیقایی.
امروزه یک نوازنده میتواند صدای دهها آمپلیفایر و افکت مختلف را با تجهیزات دیجیتال بازسازی کند.
گروهها میتوانند قطعات بسیار پیچیدهای را در استودیو تولید کنند.
شنونده نیز در هر نقطه از جهان میتواند در چند ثانیه به آلبومی دسترسی پیدا کند که شاید چند دهه پیش تنها در قالب یک صفحه وینیل در اختیار او قرار میگرفت.
متال امروز دیگر یک صدای مشخص نیست
وقتی به متال امروز نگاه میکنیم، پیدا کردن یک ویژگی مشترک میان تمام گروهها بسیار دشوار است.
یک طرف Lamb of God قرار دارد.
طرف دیگر Ghost.
یک طرف Gojira.
طرف دیگر Sabaton.
یک طرف Sleep Token.
طرف دیگر Opeth.
در کنار آنها صدها گروه مستقل در حال ساخت موسیقی خودشان هستند.
این تنوع نشان میدهد که متال هنوز یک موسیقی زنده است.
اگر قرار بود فقط به صدای Black Sabbath در سال ۱۹۷۰ محدود بماند، احتمالاً مدتها پیش تبدیل به یک سبک تاریخی شده بود.
اما متال تغییر کرد.
هر نسل چیزی به آن اضافه کرد.
از Black Sabbath تا Metallica، از Iron Maiden تا Opeth
اگر بخواهیم مسیر هوی متال را در یک خط داستانی کوتاه دنبال کنیم، میتوانیم آن را اینگونه ببینیم.
داستان از Black Sabbath و شکلگیری صدای سنگین آغاز شد.
Deep Purple و Led Zeppelin مرزهای هارد راک را گسترش دادند.
Judas Priest و Iron Maiden صدای کلاسیک متال را شکل دادند.
Motörhead سرعت و انرژی بیشتری وارد کرد.
Metallica، Slayer، Megadeth و Anthrax Thrash Metal را به یک جریان بزرگ تبدیل کردند.
Death و گروههای دیگر Extreme Metal را توسعه دادند.
Emperor و دیگر گروههای Black Metal فضای تازهای ایجاد کردند.
Dream Theater پیچیدگی Progressive Metal را بالا برد.
Helloween و Blind Guardian جنبه ملودیک و حماسی Power Metal را توسعه دادند.
Nightwish و Epica متال را با موسیقی ارکسترال پیوند زدند.
Korn و Linkin Park نسل جدیدی را با Nu Metal همراه کردند.
و گروههایی مانند Gojira، Mastodon، Opeth و Architects همچنان در حال ساختن مسیرهای جدید هستند.
این فهرست حتی بخش کوچکی از داستان است.
پس هوی متال چیست؟
حالا میتوانیم به سؤال اصلی برگردیم.
هوی متال چیست؟
هوی متال موسیقیای است که از راک و بلوز و گیتار الکتریک آغاز شد، اما در طول دههها آنقدر گسترش پیدا کرد که دیگر نمیتوان آن را با یک صدای مشخص تعریف کرد.
هوی متال میتواند یک ریف ساده Black Sabbath باشد.
میتواند سرعت Metallica و Slayer باشد.
میتواند صدای حماسی Iron Maiden باشد.
میتواند تکنیک پیچیده Dream Theater باشد.
میتواند فضای سرد Black Metal باشد.
میتواند سنگینی Doom Metal باشد.
میتواند پیچیدگی Death Metal باشد.
میتواند شکوه Nightwish باشد.
میتواند ترکیب مدرن Linkin Park باشد.
و میتواند چیزی باشد که هنوز ساخته نشده است.
شاید مهمترین ویژگی متال همین باشد.
این موسیقی همیشه در حال گسترش است.
از یک گیتار و یک ریف شروع شد، اما به جهانی تبدیل شد که در آن تقریباً برای هر نوع شنوندهای مسیری وجود دارد.
اگر ملودی میخواهید، متال دارد.
اگر سرعت میخواهید، متال دارد.
اگر پیچیدگی میخواهید، متال دارد.
اگر داستان میخواهید، متال دارد.
اگر موسیقی ارکسترال میخواهید، متال دارد.
اگر موسیقی آرام و عمیق میخواهید، متال چیزی برای ارائه دارد.
اگر صدایی بسیار سنگین میخواهید، متال باز هم چیزی برای ارائه دارد.
و شاید به همین دلیل است که بعد از بیش از پنجاه سال، هنوز وقتی صدای اولین نت یک گیتار سنگین در اتاق پخش میشود، داستان ادامه پیدا میکند.
داستانی که از بیرمنگام شروع شد.
از Black Sabbath.
از Tony Iommi و یک گیتار.
از Ozzy و صدایی که هنوز قابل تشخیص است.
و بعد به هزاران نوازنده، خواننده و گروه رسید که هرکدام بخش کوچکی از این جهان را ساختند.
هوی متال در نهایت فقط درباره سنگینی صدا نیست.
درباره امکان ساختن چیزی است که قبل از آن وجود نداشته.
و شاید به همین دلیل، هنوز تمام نشده است.
